Ooit vertolkte een wat oudere personeelsfunctionaris van een bekende gloeilampenfabriek het heel treffend. “Kijk” zei hij “als we een nieuwe machine aanschaffen gaan we daar natuurlijk zeer zorgvuldig mee om. We kijken nauwkeurig aan welke eisen de ruimte moet voldoen waarin hij geplaatst gaat worden en we sturen uiteraard alle medewerkers die ermee moeten werken naar een opleiding. En het onderhoud moet natuurlijk piekfijn voor elkaar zijn, er zal maar eens iets fout gaan. Maar als we honderd nieuwe medewerkers een werkplek moeten geven, stoppen we ze het liefst zomaar in een hok zonder er verder naar om te kijken”.

Heb je weleens geprobeerd om een poes die altijd binnen is  naar buiten te laten gaan? Ik wel. In die tijd werkte ik in Rotterdam met, zoals we dat toen noemden, moeilijk opvoedbare kinderen. Het huis waar zij verbleven was een eengezinswoning  in een nieuwbouwwijk. Om de sfeer in het huis te verhogen besloten we een poes te nemen. Ook hoopten we dat de kinderen er affectiever van zouden worden (wat trouwens niet het geval bleek te zijn).

Ik zal een jaar of zeventien geweest zijn toen ik hem kocht. Bij Saris in Rotterdam,destijds het walhalla voor de popmuzikant. De plek waar de groten van de Nederlandse beatmuziek hun instrumenten kochten. Na lang wikken en wegen, ik had tenslotte lang moeten sparen voor het aanschaffen van een elektrische gitaar, viel de keuze op een splinternieuwe witte Höfner. Voor de kenners onder u ...