Veel mensen lopen rond met een droom. Een droom om iets in hun leven tot stand te brengen: een eigen bedrijf stichten, een boek schrijven  of bij voorbeeld een weeshuis in Azië realiseren. Een diep verborgen wens, waar je meestal niet over praat, want stel je eens voor dat men je uitlacht. Maar wel één die je hoop geeft op een betere toekomst. Weg uit de sleur; groots en meeslepend willen wij leven, toch?

Door: Adri van der Kemp, directeur van BHP Groep

Veel loopbaanadviseurs proberen vaak deze droom bij mensen die ze begeleiden naar boven te halen. Ook ik.  De gedachte is dat mensen gemotiveerder zijn om iets aan hun loopbaan en/of leven te veranderen als zij gaan werken aan de realisatie van hun droom, want die geeft kracht. Maar is dat gegeven alleen altijd voldoende?

Dit  verhaal illustreert het tegendeel. Joost is een man van rond de veertig. Als wij elkaar ontmoeten werkt hij op een begraafplaats. Hoewel dit werk, tuinonderhoud, graven ruimen e.d., onder zijn opleidingsniveau is, heeft hij er heel bewust voor gekozen dit te gaan doen. Hiervoor had hij bij een viskwekerij gewerkt.  Deze vissen werden binnen gehouden en het gebrek aan buitenlucht overdag had hem steeds depressiever gemaakt. Op de begraafplaats kreeg hij helaas een conflict met zijn leidinggevende, waardoor hij moest vertrekken.

Nadat wij elkaar in het kader van zijn outplacementtraject een paar keer gesproken hebben, zegt hij voorzichtig: “Ik heb een droom. Ik heb altijd al een eigen bedrijf willen beginnen en ik weet nu waarin. Één van de dingen die me op de begraafplaats waar ik werkte bijzonder aansprak, was het feit dat nabestaanden het graf op hun eigen manier konden aankleden. Maar dat was nog steeds binnen zekere grenzen. Jammer, want waarom zou je mensen niet de ruimte bieden om dit op een voor hen volstrekt eigen wijze te gaan doen?” Enthousiast kijkt hij me aan: “Ik wil een eigen begraafplaats beginnen”, zegt hij en hij laat me een schets zien van hoe de entree er uit zou moeten gaan zien. Inderdaad uitdagend en fraai. Als ik voorzichtig opper dat je toch niet zo maar overal een begraafplaats kunt beginnen, legt hij me uit dat er bij hem in de buurt de nodige plaatsen zijn  waar een bestemming voor een begraafplaats op rust. Deze plekken worden echter niet als zodanig meer gebruikt. Bij voorbeeld bij sommige kloosters is dit het geval.

De komende weken praten we intensief over zijn plan. Als zoon van een ondernemer, die vaak bij zijn vader mee moest helpen in de zaak,  weet hij wat erbij komt kijken om een bedrijf te runnen. Zijn plan krijgt dan ook steeds meer reliëf. Het grote probleem blijft echter: hoe kom je aan geld. Grond geschikt maken als begraafplaats,  gebouwen plaatsen, het zal grote investeringen vergen. Nog los van het feit dat er bekendheid aan gegeven moet worden en dat er personeel nodig is om de boel draaiende te houden. Ondanks zijn enthousiasme lijkt de zaak vast te gaan lopen op een gebrek aan geld.

Er komt schot in de zaak als ik toevallige een bevriende projectontwikkelaar tegen het lijf loop en hem pols over een mogelijke participatie. Een paar dagen later vindt er een verkennend gesprek plaats en weer een week later geeft de man aan dat hij in principe de financiering wil verzorgen. De deal is: ze starten samen een bedrijf op fifty-fifty basis. Joost geeft het idee vorm en doet een groot deel van het werk. De projectontwikkelaar zorgt voor geld en begeleiding. Iedereen blij. Of toch niet helemaal….
Nadat het onmogelijke mogelijk leek te worden, heb ik Joost nooit meer teruggezien. Geschrokken heeft hij het hazenpad gekozen.

Een positiever verhaal is dat van Trees. Zij werkte in het middelbaar onderwijs als docente. Zij kon zich steeds minder identificeren met de cultuur van de school, waar vooral de prestaties voorop staan en het kind zelf pas op de tweede plaats. Op eigen initiatief nam ze ontslag en als onderdeel van de – zeer beperkte – financiële regeling kreeg zij ook een outplacementtraject aangeboden bij BHP Groep. Na een aantal intensieve gesprekken, besloot zij om te onderzoeken of zij voor zichzelf zou kunnen gaan beginnen, een oude droom. Nadat zij met veel mensen gesprekken heeft gevoerd, besloot zij om zich te gaan richten op het begeleiden van volledig vastgelopen gezinnen. Zij merkte dat bij voorbeeld gemeenten en woningcorporaties er geld voor over hebben om de overlast tegen te gaan die deze mensen vaak in de buurt veroorzaken. Zij raakte er steeds meer van overtuigd dat zij degene was die deskundige hulp zou kunnen bieden. Samen ontwikkelden we een brochure en een bedrijfsstrategie. Hiermee gewapend ging ze de boer op Aanvankelijk moest ze het doen met enthousiaste reacties, want betaalde opdrachten kreeg ze nog niet. Na een aantal maanden brak de zon een beetje door, ze kreeg haar eerste echte opdracht: de boel op orde brengen bij een alleenstaande alcoholische man. Ondertussen, 2 jaar verder, loopt haar zaak als de spreekwoordelijke tierelier.    

Een droom hebben is één ding, hem laten uitkomen een tweede.
Het gaat gepaard met het risico dat je, voor je ogen, je droom in duigen ziet vallen óf juist dat je hem in vervulling ziet gaan.  

Wat te verkiezen? 
Het risicovolle najagen van je droom….of…er stilletjes van blijven dromen…

In onze samenleving is het bijna een wetmatigheid. Een succesvolle loopbaan is stapjes omhoog zetten, carrière maken heet dat. Degene die daar vanaf wijkt, is een mislukkeling of op zijn minst een zonderling.

Door: Adri van der Kemp, directeur van BHP Groep.

Misprijzend staart de advocaat me aan over zijn koffiekopje. We spreken over een gezamenlijke cliënt. Die cliënt is directeur bij een stichting. Hij heeft lang met een burnout geworsteld en zoals zo vaak heeft dit tot een conflict geleid met zijn werkgever.

De gebeurtenissen hebben hem natuurlijk ook aan het denken gezet en hij heeft besloten om het roer om te gooien. Hij is na al die jaren het gedoe binnen de top van organisaties beu. Daar wil hij mee stoppen en hij wil een camping beginnen, maar dat laat om financiële redenen nog even op zich wachten. Daarom heeft hij ervoor gekozen om tijdelijk filiaalchef bij een modewinkel te worden.

"Ik hoef niet op jouw stoel te gaan zitten", zegt de advocaat, "maar toen ik dit hoorde heb ik hem natuurlijk wel duidelijk gemaakt dat dit een enorme kras op zijn cv. is"......

Alexander van Slobbe is gast in een televisieprogramma. Ik ken hem niet, maar uit het gesprek maak ik op dat hij een bijzonder succesvolle modeontwerper is. Hij vertelt dat hij eigenaar was van een succesvolle modelijn, maar dat hij deze heeft verkocht. Hij voelde zich niet meer thuis in de rol van manager en hij had het gevoel dat hij zich doorlopend naar buiten liep te presenteren.

"Dus je houdt je nu weer uitsluitend bezig met ontwerpen?" vroeg de presentator met gevoel voor understatement. Het werd niet uitgesproken, maar de goede verstaander wist genoeg: Alexander was terug bij af.....

Het gaat het voorstellingsvermogen van de meesten van ons te boven: je kunt ervoor kiezen om te doen wat je belangrijk vindt. Dwars tegen maatschappelijke conventies in. Want de opbouw van een carrière behoort logisch te zijn. "Gaten" in het cv, onverwachte stappen, ze dienen in een sollicitatiegesprek wel uitgelegd te kunnen worden. Anders ben je de klos en mag je niet meer meedoen.

Waar dit toe kan leiden vertelt een andere cliënt me. Deze man, 56 jaar nu, heeft zo'n 30 jaar binnen het middelbaar onderwijs gewerkt als docent. Aangezien pubers niet direct tot zijn favoriete doelgroep behoorden, was het leven binnen de school voor hem een hel. Wat hij ook probeerde het lukte hem niet om dit vak onder de knie te krijgen. Uiteindelijk kwam hij 8 jaar geleden toevallig in de gelegenheid om op één dag per week op vrachtwagen te gaan rijden en er ging een wereld voor hem open. Alle stress, die hij de hele dag door binnen de school ervoer, verdween zodra hij op de vrachtwagen zat.

Nu na veel gedoe zijn arbeidsovereen-komst met de scholenstichting ontbonden wordt, staat hij voor de vraag of hij zijn loopbaan als vrachtwagenchauffeur wil voortzetten, een mogelijkheid die zich nu voordoet. En hoewel dit, nog los van de onzekerheid, financieel en qua status een behoorlijke teruggang is, wil hij niets liever.

Hij vertelt dat het eigenlijk altijd zijn droom geweest is om op een vrachtwagen te rijden. Maar ja, zegt hij, als je goed kunt leren is het natuurlijk onbestaanbaar dat je zo'n "simpel" beroep zou kiezen.....

Als je niet volgens de gebaande paden je carrièrepad beloopt kun je niet altijd op aanmoediging van je omgeving of op applaus rekenen. Dit maakt kiezen voor jezelf niet de gemakkelijkste weg, maar misschien wel de weg waar je het meest gelukkig van wordt.